Ramazan yine geldi. Sofralar kurulacak, camiler dolacak, zekât ve fitre konuşulacak.
Fakat asıl soru şudur;
Bu ay bizi gerçekten değiştirecek mi?

Ramazan, sadece aç kalma disiplini değildir. Kur’an’ın inmeye başladığı ay olarak, insanın hakikatle yüzleşme zamanıdır.
Oruç, mideyi değil önce nefsi terbiye etmeyi hedefler. Çünkü nefsini dizginleyemeyen insan, hakikati olduğu gibi kabul edemez; onu kendi çıkarına göre eğer, büker, yorumlar.

Bu nedenle Ramazan’a “Hakikatin orucu” denir.
Hakikat, kusursuz insanlara değil; değişmeye niyet edenlere açılır.

Oruç, ahlâkı düzelmiş olmanın değil, ahlâkı düzeltmeye karar vermiş olmanın ibadetidir.
Niyet yoksa açlık sadece biyolojik bir yoksunluktur.

Niyet varsa açlık, insanın içindeki kibri törpüler; merhameti büyütür; adalet duygusunu keskinleştirir.

Bugün din adına çok söz söyleniyor. Hikâyeler anlatılıyor, menkıbeler aktarılıyor, kürsüler doluyor.
Fakat Ramazan’ın asıl ölçüsü şudur;

İnsanın daha adil olması,
Dilin daha temiz, vicdanın daha diri,
Kul hakkının daha hassas hâle gelmesidir.

Safları sıklaştırmak sadece omuzların değmesi değildir; kalplerin de adalet etrafında hizalanmasıdır.

Eğer camideki düzen hayatımıza yansımıyorsa, orada şekil var, ruh eksiktir.
Ramazan, gösteri ayı değildir; muhasebe ayıdır.

Ramazan, başkasını değil önce kendini sorgulama zamanıdır.
Ramazan, kusursuz görünme değil, dönüşmeye razı olma cesaretidir.

Hakikat için oruç tutmak, ahlâkı düzeltmiş olmak değildir;
Ahlâkı düzeltmeye niyet etmiş olmaktır.
Niyet yoksa hakikat de yoktur.

Ramazan’da mesele, ne kadar gün aç kaldığımız değil;
ne kadar değişmeye hazır olduğumuzdur.

ESEN KALINIZ