“Bir musibet bin nasihatten hayırlıdır.”

Çanakkale, Türk’ün tarihten süzülüp gelen kültürünü; İslam inancı içinde birlikte yaşadığı bütün renklerle kaynaştırarak oluşturduğu vatan ve millet şuurunun dünyaya gösterildiği en kanlı, en şerefli ve en acı insanlık dramlarından biridir. Orası yalnızca bir savaş meydanı değil; bir milletin var olma iradesinin, imanının ve karakterinin bütün dünyaya ilan edildiği mukaddes bir vatandır.

Mustafa Kemal Atatürk, bu büyük ruhu şu sözlerle anlatır:

“Türk askerinin ruh kudretini gösteren şayan-ı hayret ve tebrik bir misaldir. Emin olmalısınız ki Çanakkale Muharebeleri’ni kazandıran bu yüksek ruhtur.”

Gerçekten de Çanakkale, yalnızca silahların değil; imanla yoğrulmuş bir millet iradesinin savaş meydanıdır. Teknolojinin, paranın ve dönemin en güçlü ordularının birleştiği bir saldırı karşısında, imanla direnen bir milletin destanıdır.

O gün Çanakkale’de, teknolojiyi ve parayı arkasına almış bir dünyanın saldırısı vardı. Kendini üstün gören, medeniyet iddiasında bulunan güçler; yakmak, yıkmak ve ezmek için Anadolu kapılarına dayanmıştı. Denizden ve karadan saldırdılar. Çanakkale adeta dünyanın en büyük savaş arenasına dönüştü.

Fakat aylar geçti, günler geçti; Çanakkale geçilmedi.

Çünkü orada yalnızca bir ordu değil, bir milletin ruhu vardı.

Türk’ün tarihten gelen karakteri ile İslam’ın adalet ve kardeşlik anlayışı içinde şekillenen o büyük millet ruhu; Çanakkale’de ve ardından İstiklal Harbi’nde bütün dünyaya gösterildi.

Türk’üyle, Kürt’üyle, Çerkez’iyle, Arnavut’u ve Boşnak’ıyla Anadolu’nun bütün evlatları aynı cephede omuz omuza durdu. O gün dünya gördü ki bu topraklarda yaşayan insanlar yalnız bir topluluk değil, büyük bir millettir.

Çanakkale’yi geçemeyenler, Kurtuluş Savaşı’nda Anadolu’dan çekilip gitmek zorunda kalanlar; bugün aynı hedefe başka yollarla ulaşmaya çalışıyorlar. Dün top ve tüfekle geçemedikleri bu toprakları bugün kültürle, teknolojiyle, ekonomik güçle ve zihinleri etkileyen yöntemlerle aşmaya çalışıyorlar.

Bir milletin gücü yalnız silahında değil, zihninde ve karakterinde saklıdır.

Bugün bizi bekleyen en büyük tehlike dışarıdan gelen saldırılar değil; içeride oluşan aymazlık, vurdumduymazlık ve yozlaşmadır. Bir millet kendi ruhunu kaybetmeye başladığında, düşmanlarının işi kolaylaşır.

Çanakkale’de on binlerce gencimizi şehit verdik. O gençlerin içinde kalem tutanlar, ilim yolunda olanlar ve ailelerin direği olan nice insanlar vardı. Bir milletin en değerli evlatları toprağa düştü. Bunun ardından nice aileler, nice ilim yuvaları ve nice değerler eksildi.

Keşke tarih başka türlü yazılsaydı. Keşke imparatorluk iyi yönetilseydi de Çanakkale gibi bir savaş yaşanmasaydı. Keşke o gençlerimizi toprağa vermeseydik de bugün daha güçlü bir bilim, eğitim ve birlik seviyesine ulaşabilseydik.

Fakat tarih, milletlere yalnız zaferler değil; ağır bedeller de bırakır.

Çanakkale ve İstiklal Harbi; bir milletin şerefli savunmasının ve var olma azminin imanla birleşmesinin en büyük örneklerinden biridir.

Çünkü tarihini doğru okumayan milletler, geleceğini sağlam kuramaz.

Bugün yapılması gereken; birlik şuurunu güçlendirmek, ortak aklı hâkim kılmak ve birbirimizi anlamaktır.

Vatanın bütünlüğü ancak milli birliğin güçlenmesiyle korunabilir.

Milleti ayrıştıran sözler söyleyenler, nefret dili kullananlar; şehitlerimizden utanmalıdır. Gazilerimizin karşısında yüzleri kızarmalıdır.

Şehitlerimizin kemiklerini sızlatacak sözlerden ve davranışlardan uzak durmak her vatandaşın görevidir.

Çanakkale başta olmak üzere bütün mücadeleleri yalnız bir zafer olarak değil; bir ibret ve ders olarak görmek gerekir.

Söz konusu vatansa, gerisi teferruattır.

“Tarihi kanlarıyla yazan ŞEHİT ve GAZİLERİMİZİ Saygı, Minnet ve Hürmetle anıyoruz.”

ESEN KALINIZ