Değerli Okurlarım;

Torbalı’da günlerdir tarım işçilerinin yevmiyesi konuşuluyor.

Kimileri üreticiyi, kimileri tüccarı, kimileri de dayıbaşlarını savunuyor.

Peki yıllardır bu tarlalarda canı pahasına çalışan binlerce emekçinin yaşadığı gerçekleri neden kimse konuşmuyor?

Bugün “üretici mağdur” diyenler, yıllardır düşük ücretlerle çalıştırılan, çoğu zaman sosyal güvenceden yoksun bırakılan tarım işçilerinin yaşadığı mağduriyeti neden görmedi?

En acı tablo ise ulaşımda yaşanıyor.

Her sabah yüzlerce tarım işçisi, yeterli güvenlik donanımına sahip olup olmadığı tartışmalı araçlarla tarlalara taşınıyor. İnsan hayatının her şeyden değerli olması gerekirken, bu manzaralar artık sıradanlaşmış durumda.

İnsan ister istemez şu soruları soruyor:

Bu araçlar yeterli güvenlik şartlarını taşıyor mu?

Taşımacılık kurallarına eksiksiz uyuluyor mu?

İşçilerin can güvenliği gerçekten en öncelikli konu mu?

Bunlar yalnızca işçilerin değil, bütün toplumun cevap beklediği sorulardır.

Tarım işçisi sabah evinden ekmek parası kazanmak için çıkıyor.

Akşam evine sağ salim dönmek de en temel hakkıdır.

Bugün herkes yevmiyeyi tartışıyor.

Ama kimse işçinin can güvenliğini konuşmuyor.

Kimse sosyal güvencesini konuşmuyor.

Kimse yıllardır süregelen kayıt dışı çalışma sorununu konuşmuyor.

Oysa mesele yalnızca para değildir.

Mesele insan hayatıdır.

Mesele emektir.

Mesele adalettir.

Devletin ilgili kurumlarının da bu konuda etkin denetimlerini sürdürmesi, işçi taşımacılığı ve çalışma koşullarının mevzuata uygun şekilde yürütülmesini sağlaması büyük önem taşımaktadır. Çünkü alınacak her tedbir, olası bir facianın önüne geçebilir.

Bir işçi hayatını kaybettikten sonra tutulacak tutanakların, yapılacak açıklamaların ya da edilecek taziyelerin hiçbir anlamı yoktur.

Asıl görev, acılar yaşanmadan önce önlem almaktır.

Buradan açık çağrımdır:

Tarım işçisinin alın teri de, canı da bu ülkenin en kıymetli değeridir.

Kimse “bize bir şey olmaz” anlayışıyla hareket etmemelidir.

Çünkü bir gün yaşanabilecek ihmallerin bedelini ne üretici ödeyebilir, ne dayıbaşı, ne tüccar…

En ağır bedeli yine ekmeğinin peşinde koşan gariban işçi ve onun geride kalan ailesi öder.

Artık tartışılması gereken yalnızca yevmiye değildir.

İnsana yakışır ücret, sosyal güvence, güvenli ulaşım ve insan onuruna uygun çalışma şartlarıdır.

İşte gerçek gündem budur.

Gerisi ise sadece günü kurtarmaya yönelik tartışmalardır.

Şehmus Gümüştaş
Gazeteci – Araştırmacı Köşe Yazarı