Seçimlerden önce yerel bir canlı yayına davet edilmiştim. Torbalı Belediyesi için iki belediye başkan adayıyla ilgili görüşüm soruldu.

O gün şunu söyledim;
“Her iki aday genç, eğitimli, akademik birikimleri var, hatta biri, kariyer olarak Belediye hizmetlerine daha yakın görünüyor. Kazanması hâlinde kente iyi hizmetler yapabilir.”
Ve şu cümleyi özellikle eklemiştim:

“Eğer bu görev, aileden ya da çevreden taşınan bir kibirle yürütülürse, sorumluluk alma iradesi zayıflar.”

Bu bir temenni değildi. Bir uyarıydı.
Çünkü yerel yönetimde en tehlikeli şey bilgisizlik değil, kibirdir.

Bilgisiz yönetici öğrenebilir.
Kibir, öğrenmez, dinlemez, sorumluluk almaktan kaçındırır.

Aradan geçen sürede, bu uyarının ne kadar haklı olduğu birçok kez görüldü.
Sorunlar karşısında çözüm üretmek yerine yetki alanları işaret edildi.

Riskler sahiplenilmek yerine, başka kurumlara havale edildi.
“Bizim sorumluluğumuzda değil” cümlesi, yönetim refleksi hâline geldi.

Oysa belediye başkanlığı, görev tanımı ezberleme makamı değildir.
Belediyecilik, kriz anında “Bu benim alanım değil” deme kolaycılığı değil;
“Bu benim insanım” diyebilme cesaretidir.

İlçe sınırları içinde yaşanan bir can güvenliği sorunu karşısında, sorumluluk alanı hatırlatılıyorsa; burada mesele hukuk değil, iradedir.
Yetki başka yerde olabilir. Ama irade yoksa, makamın içi boşalır.

Kibir tam da burada kendini gösterir.
Vatandaşın kaygısı küçümsendiği, eleştirisi rahatsızlık olarak görüldüğünde, sorumluluk paylaşmak yerine savunma hattı kurulduğunda, kibir yükselir, hizmet geri çekilir.

Bugün yaşanan tartışmalar münferit değildir. Bir yönetim anlayışının doğal sonucudur.
Halk bunu görür, unutmaz, not eder.
Ülkemiz insanı eksik hizmetleri tolere edebilir.
Ama kendine yukarıdan bakanı asla affetmez.

Yerel yönetimde asıl sınav, seçim kazanmak değil; sorumluluk taşımaktır.
Sınavı kibir kazandığında, şehirler kaybeder.

ESEN KALINIZ