🌹Türk Silahlı Kuvvetlerine ait nakliye uçağının düşmesi sonucu şehit olan 20 kahraman askerimize Allah’tan rahmet, ailelerine ve aziz milletimize başsağlığı diliyorum.
Bu acı, sadece bir kaza değil; vatan nöbetinde can veren evlatlarımızın destanıdır.
Onlar, Türk milletinin onuru, bayrağın gölgesindeki sessiz kahramanlarıdır.
Ruhları şad, mekânları cennet olsun.
CUMA’MIZ KUTLU OLSUN.🌹

DEVLET AKLI MI, DİPLOMATİK MECBURİYET Mİ?

“Tek bir söz, ülkenin gündemini bir anda değiştirebilir.”

Ekim 2024’te Devlet Bahçeli’nin söylediği o söz de tam olarak bunu yaptı.
Bahçeli, partisinin grup toplantısında “İmralı’daki teröristbaşının Meclis’e gelip örgüte silah bırak çağrısı yapması” gerektiğini söylediğinde, siyasetin nabzı bir anda değişti.

Kimi bu çıkışı “Tarihi bir devlet aklı” olarak yorumladı, kimi “Yeni bir açılımın habercisi” olarak gördü.
Ama herkesin birleştiği nokta şuydu: Bahçeli, devletin bekasını merkeze alarak konuşmuştu.

O gün televizyon ekranlarında “stratejik hamle”, “devlet refleksi”, “soğukkanlı akıl” ifadeleri yankılanırken; perde arkasında başka bir sorgu vardı:
“Bahçeli ne dedi?”den çok “Bahçeli neyi engelledi?”

Kimi, onun Erdoğan’ın önünü açtığını savundu; kimi, Türkiye’yi yeni bir müzakere sürecinden koruduğunu düşündü.

Bir yıl geçti… Kasım 2025’e geldiğimizde tablo çok daha net.
Ne İmralı’dan bir çağrı geldi, ne de bölgedeki kuşatma azaldı.
ABD hâlâ Suriye’nin kuzeyinde YPG ile işbirliğini sürdürüyor, Avrupa hâlâ Türkiye’ye insan hakları dersi vermeye kalkıyor, terör ise sınır ötesinde pusuda bekliyor.

Bahçeli’nin sözleri samimiydi, çünkü o “Devletin bekası”nı merkeze koymuştu.
Ama küresel siyasette samimiyetin değeri, çıkarların gölgesinde çoğu zaman silinir.
Dünya öyle bir hâl aldı ki, niyet değil çıkar konuşuyor; çıkarlar da samimiyete nadiren izin veriyor.

Bahçeli’nin o gün söylediği sözde eksik olan, belki de öngörüydü.
Devletlerin ağırlığının büyük kısmı dış politikayı doğru yönetmekle ilgilidir; geri kalan kısmı ise yönetenlerin dirayet ve öngörüsüne dayanır.

Bahçeli güçlü bir söz söyledi; fakat bu söz, küresel dengelere çarptığında yankısını kaybetti.
“Devlet aklı” niyet olarak doğruydu, ama diplomatik mecburiyetler o aklı susturdu.

Bugün Erdoğan ile Bahçeli arasındaki son diyaloglar da benzer bir gerçeği işaret ediyor:
Devlet aklı, hâlâ diplomasinin mecburiyetleri ile sınanıyor.

Cumhurbaşkanı Erdoğan dış politikada Türkiye’nin alanını genişletmeye çalışırken,
Bahçeli içeride millî kimliğin direncini ayakta tutma mücadelesi veriyor.
Bu iki çizgi, kimi zaman farklı görünse de aslında devlet aklının iki yüzüdür. Biri sahada, diğeri gönülde…

Ancak bugün asıl ihtiyaç, bu iki hattı ortak bir öngörüde buluşturmaktır.
Çünkü devlet aklı, sadece reflekslerle değil, geleceği okuyabilen stratejiyle anlam kazanır.
Kriz anlarında değil, krizleri doğmadan fark eden devlet aklıdır kalıcı olan.

Kasım 2025 itibarıyla tablo açık:
Ne ABD’ye rest çekebildik, ne Avrupa’yla mesafeyi sağlıklı kurabildik.
Bazen devletler, aklını değil, mecburiyetlerini uygular.
Ama unutmamak gerekir: Mecburiyetle alınan kararlar, milletin vicdanında uzun ömürlü olmaz.

Bugün Ankara kulislerinde yeniden şu soru konuşuluyor:
“Erdoğan–Bahçeli hattında yeni bir devlet aklı mı doğuyor?”

Belki de öyle… Çünkü devlet aklı, sadece kurumlarla değil, liderlerin birbirine duyduğu güvenle şekillenir.
Erdoğan’ın sahada kurduğu diplomatik denge, Bahçeli’nin içeride tesis ettiği millî dirençle birleştiğinde, Türkiye kendi rotasını çizebilir.

Ancak bu rotanın kalıcı olması için duyguların değil, öngörünün rehber olması gerekir.

Sonuçta devlet aklı samimiyetle başlar;
ama öngörü, strateji ve dirayet olmadan ayakta kalamaz.
Belki de bugün ihtiyacımız olan tam olarak:
Samimiyeti akılla, aklı da öngörüyle birleştiren bir devlet dilidir.

ESEN KALINIZ