KURTLARIN SESSİZ HESABI

Her şeye rağmen yıkılamayan,
sessiz ama yüreğinden kaynayan;
zaman zaman taşan bir volkan gibi…

Sayın Devlet Bahçeli, Türk siyasetinin en uzun soluklu, en dirençli liderlerinden biridir. Onu anlamak için bugünü değil, dünü de okumak gerekir. Cumhur İttifakı’na girerken
“Hiçbir şey istemem” dedi. Gerçekten de makam, mevki, pay talep etmedi. O gün için bu, devletin bekasını önceleyen bir duruştu.

Zira Bahçeli’nin Vatan, Millet ve Devlet sevgisini kimse inkâr edemez; o, bu duygularla milliyetçi camianın vicdanını temsil etti.

Ama siyaset, duygular kadar dengelerin de oyunudur. Bahçeli, 2015 öncesi sözlerini bir kenara bırakıp, Sn. Erdoğan ile aynı safta yürümeye başladı. Ancak bu ittifakta hep içindeymiş gibi ama dışında kalmayı tercih etti. Sanki iktidarın ortağı değil, ama kararların gölgesinde duran bir
“Devlet denetçisi” gibiydi. Ne sorumluluğu tam üstlendi, ne de sonuçlardan tamamen uzak kaldı. Bu ince çizgi, zamanla MHP’nin gölgesini uzatmadı; aksine kısalttı.

MHP’nin oyları artmadı, çünkü taban artık Bahçeli’nin hangi çizgide durduğunu tam çözemedi. Bir yanda Sn. Erdoğan’a tam destek, öte yanda
“Milliyetçiliğin gerçek sahibiyim” iddiası… Bu iki arada kalmışlık, partisini büyütmedi; aksine tabanı daralttı.

Üstelik karşısına bir de İYİ Parti gerçeği çıktı. Önce Meral Akşener, ardından Bahçeli’nin yıllarca yanında yetiştirdiği Müsavat Dervişoğlu… Bu tablo, Bahçeli için hem siyasi hem de duygusal bir kırılmaydı. Asıl büyük kırılma, Merhum Sinan ATEŞ cinayeti olmuştur. Çünkü siyaset sahnesinde artık kendi yetiştirdikleriyle yarışmak zorunda kaldı.

Zamanla Sayın Bahçeli’nin çevresinde, onu Anadolu’ya anlatabilecek kadrolar birer birer azaldı. Bir dönem ülkücü hareketin omurgasını oluşturan o dava insanlarının yerini, hamasete dayalı söylemlerle var olmaya çalışan ve çoğu zaman kişisel çıkarlarını davanın önüne koyan kadrolar aldı.

Bu değişim Bahçeli’yi yalnızlaştırdı. Sözü güçlü ama sesi yankısız kaldı. Anadolu’nun irfanına hitap eden o derin milliyetçi ruh, yerini alkışla beslenen bir siyasete bıraktı. Belki de halk, Sn. Bahçeli’nin neyi savunduğunu değil, çevresindekilerin nasıl davrandığını görebildi. İşte o zaman anlam koptu.

Son günlerdeki Kıbrıs çıkışı da bu yalnızlığın içinden okunmalı. “82’nci il KKTC olsun” derken, Sayın Bahçeli aslında hem dış politikada bir güç vurgusu yapıyor hem de iç siyasete ince bir mesaj gönderiyor:
“Ben hâlâ buradayım, bu davanın dik duranı benim.”
Bu, dış dünyaya, Milliyetçi seçmene bir hatırlatma; Erdoğan’a da bir uyarı niteliğindedir diye düşünüyorum.

Aslında Sn. Bahçeli, Anadolu gibi bin yıllık nice zorluklara, savaşlara, ihanete rağmen dimdik duran bu topraklar gibidir. O da siyasetin dikenli yollarında,
“Anadolu gülümüzün koruyucu dikeni” olmuştur. Milliyetçi Hareket Partisi bu dikeni temsil eder; Bahçeli ise o dikeni eyleme dönüştüren iradenin adıdır. Fakat halkımız bu gerçeği tam göremedi; görenler de anlatamadı. Belki de bu yüzden, dikenin koruduğu gülün kıymeti tam anlaşılamadı.

Bugün Sn. Bahçeli’nin siyasetteki yeri, tam da bir gülün dikeni gibidir. Yaklaşan incinir, ama kimse o gülden de vazgeçemez. Çünkü o diken, bu toprakların
“DEVLET” bilincinin bir parçasıdır.

Kritik ve zor bir eşikten geçtiğimiz şu günlerde, ülkemiz Ülkücülerinin bu bilince destek vermeleri gerektiğini düşünen bir kardeşinizim.

Belki de tarih, bir gün bu sessiz hesabı daha adil bir terazide tartacaktır.

Sayın Bahçeli, her şeye rağmen yıkılamayan, kırılamayan; sessiz ama yüreğinden kaynayan, zaman zaman taşan bir volkan gibi olabileceğini düşünüp beklemek zor olmamalı…

Onu seven de eleştiren de bilir ki, o kolay tüketilecek bir siyasetçi değildir. Zaman zaman susar, ama Kurtların sessizliğinin bir hesabı vardır. O sessiz yüreklerin altında hâlâ Anadolu’nun nabzı atar. Onlar ANADOLU’muzun dikenli gülleridirler.

Cumanız kutlu gününüz sağlıklı, mutlu ve huzurlu olsun inşaAllah!

ESEN KALINIZ